Kırıldı Parmak

Hiddet, sinir vs ne kadar zor şey bunlar arkadaş.  Girdim ofise, başım çatlıyor.  Ağrı o kadar ki, ne ilaç ne başka birşey.  Ve güüüm, tekmeyi sallıyorum duvara.  Akıl yaşta değil baştadır ya, ben büyüdüm belki ama, salaklık işte.  Ama iş işten geçmiş, artık sadece başım değil, ayak başparmağımda zonkluyor ağrıdan.

Böyle bakıyorum ayağıma… ben ne yaptım dercesine, eminim suratımda çok şaşkın ve salak bir ifade vardır.  Aklıma geliyor birden, doğru ya, ortaokulda voleybol oynarken kırdığım baş parmağım bu.  Yine acılar içinde, zonk zonk zonk.  Napcam, ne edicem derken, buz, ilaç ararken, acının dayanılmaz hali canımı da çok yakıyor.   Kırılmıştır yine diyorum, e napcan, kırılan ayak parmaklarına bişey yapılmıyor.  Dert etme geçer derken, bana uzaktan koca bir nah çekiyor parmağım.

İşte kırılması bir parmağın bir saniye alıyor ama, kaynaması?  Hala kaynamadı, ha birde düzgün kaynayacak mı?  Bilinmez ya, daha önce hafif yamuk kaynamıştı.  Dur bir dakika ama belki kırılmadı?  Farkeder mi kırılıp kırılmaması, birşeyi darmadağın etmek bu kadar kolay işte.  Bir tekme, bir söz, bir hareket.  E sonra?  Ooo iş orda başlıyor, dağılanı toparlamak ise işte çok zor.  Aman yalama olmasın, o zaman hiiiiiiç düzelmiyor.

Neyse buz kompres, ilaç derken zonklama azalıyor, şiş, ve günler geçiyor.  Hala ağrı ve şiş duruyor yerinde, eskisi kadar kötü değil belki ama yer ediniyor.  Artık bir parçası oluyor yaşantının.  Alışıyor insan, ya o kırık parmak durmadan dürtüyor.  Ben burdayım diyor, biyere gitmedim.  Hele hele bana bakma, benimle ilgilenme diyor, o zaman bir yamuk kaynarım görürüsün.  Bir daha hiç düzelmemek üzere orada kalır, gülerim sana diyor.

Bi kere yamuk kaynadımı, düzelmedimi işte yandın.  Ömrün boyunca, acısından kurtuluyorsun belki… ama ya duruşu?  Hep hatırlatıyor, o hareketi yapmasaydım, yada yaptıktan sonra kendime iyi baksaydım, bu dağınıklık kalıcı olmayacaktı.  Kendinden iyileşecek ve bende unutacaktım, ama ne iyi baktım, ne de o kendini unutturdu.   Yaptığımız hatalar gibi, belki kendi canımı yakmak istemeden yaptığım bir anlık hata, ömür boyu kalacak artık benimle.  Bu iş biraz da böyle işte.  Yaparken düşüneceksin, yoksa kırarsın parmağı, bir daha da aynı olmaz hiçbişey… ilgilenir bakarsan ve ders çıkarırsan acısı bir hatıra olarak yine kalır, bakmaz ilgilenmezsen ve ders çıkarmazsan hatıradan öte… iz bırakır yada daha kötüsü, yalama olur.